Dood en leven

Ik was moe. De dag had me al mijn energie gekost. Thomas had een vriendje mee te spelen en dat gaf mij rust. “Mogen we op de Wii mama”en ik dacht, dan heb ik mijn handen vrij, dus doe maar. “Mama gaat even liggen boven. Ik heb hoofdpijn en ben heel erg moe”. Terwijl ze elkaar beneden  achterna zaten op een circuit vielen boven langzaam mijn ogen dicht en ik dommelde weg…
Ik schrok wakker uit mijn halve slaap door keiharde sirenes. Het geluid kwam dichter en dichterbij en stopte toen. Een blik uit het raam zei me dat de ambulance was gestopt bij het huis van onze achterburen. Ik kende de mensen niet, had geen idee wie er in dat huis woont. Dat doet er op zo’n moment ook niet meer toe. In mijn hoofd vormde zich een plaatje van een man die een hartinfarct heeft gekregen. Hij zakte voor de ogen van zijn vrouw in elkaar. Het ene moment maakten ze plannen voor de komende vakantie, het andere moment veranderde hun leven in een hel. Er kwam een tweede ambulance, nu om de patiënt mee te nemen. Van waar ik stond kon ik niet zien wat er gebeurde. Ik moest trouwens toch voor het eten gaan zorgen. Arme man, ik hoop dat hij het haalt. Ik was er zo van overtuigd, ambulances horen bij oude mannen met hartinfarcten kennelijk.
De volgende dag loop ik langs het desbetreffende huis. Een grote roze slinger siert de gevel.

“Hoera het is een meisje”.

Het is weer eens bewezen, dood en leven, ze liggen dicht bij elkaar. Zelfs in mijn hoofd.

Marga, 15 juni 2013

Verdriet

Vroeger als ik pijn had, dan zei mijn moeder altijd dat ze wenste dat ze het van me over kon nemen. Ik begreep dat nooit. Waarom zou je de pijn van iemand anders willen hebben? Ik begrijp nu dat moederliefde dat met je doet.
Waar ik vroeger nog een heel eind kwam met snoepjes en afleiding als zijn wankele beentjes zijn gewicht niet konden dragen en een knie weer eens niet ongeschonden uit een valpartij kwam, kan ik nu alleen maar machteloos toekijken hoe het hart van mijn alles soms huilt. En als ik hem snikkend tegen me aan voel denk ik meerdere malen dezelfde woorden die mijn moeder gebruikte “Geef je verdriet aan mij”. Alles heb ik er voor over om zijn pijn te dragen en van zijn smalle schoudertjes te tillen. In plaats daarvan moet ik toegeven dat ik hem niet kan helpen. Ik schiet tekort en dat doet pijn. Langzaamaan krijgt mijn eigen leven weer rust en vorm, maar ik kan er niet van genieten omdat ik hem zo zie worstelen. Zijn geluk hangt direct samen met het mijne en dus voel ik me met enige regelmaat net zo verloren als hij. Zal de tijd er mettertijd voor zorgen dat het korstje eindelijk dikker wordt?
Bijna 9 en zoveel te verduren. Soms breekt het mijn hart finaal in tweeën…

Marga, 10 juni 2013

Joey

Een wolk rood haar, een wit snoetje en twee witte dunne beentjes onder een korte broek stonden voor de deur. Ik deed open en werd begroet met de woorden “Hoi, mag ik met dat jongetje dat hier woont spelen?” Met een grijns van oor tot oor liet ik hem binnen en hij stuiterde meteen naar boven. Verlegen was dit exemplaar in ieder geval niet en eigenlijk best een beetje brutaal. Toch kon ik hem wel knuffelen.

Nadat ik Thomas uit zijn oude buurt had gerukt en had verhuisd naar een ander deel van de stad, was hij ook zijn buurjongetjes verloren. Met die mannetjes was hij opgegroeid en vergroeid geraakt, maar ze woonden nu te ver weg om ’s avonds na het eten even met ze te kunnen voetballen.

Met de eerste zonnestralen begon van mij ook het geduw om mijn zoon uit huis te krijgen. Ga dan skeeleren, voetballen, naar de speeltuin (whatever, maar doe iets!!), het is zulk lekker weer.. Meneer had echter nergens zin in en het begon er steeds meer op te lijken dat alles waar geen stekker aan zit zijn interesse niet echt kon wekken. Ik zag een hele lange zomer voor me met een verveeld kind op de bank en een sacherijnige moeder in bikini in de tuin die om de vijf minuten wordt gestoord met een “ik verveel me” of de zoveelste “mam kijk eens”. Geloof me, ik heb het liefste kind van de wereld (uiteraard) en ik doe graag dingen met hem samen, maar ook ik wil af en toe gewoon ongestoord en ongegeneerd niksen en achterover hangen in een zonnetje in de zalige wetenschap dat mijn zoon het ook naar zijn zin heeft. In zijn oude buurt zag ik hem soms de hele dag niet behalve af en toe om te vragen of “ze” een ijsje mochten.

Het deed me verdriet hem in deze nieuwe buurt zo verloren te zien en zo angstig om er in zijn eentje op uit te trekken om nieuwe vrienden te maken. “Ik kan toch moeilijk zomaar op iemand afstappen mam”zei hij dan en ik bleef maar herhalen dat het zo wel werkt bij het maken van nieuwe contacten en dat hij het toch ook wel erg leuk zou vinden om ook hier wat vrienden te maken.

En toen was daar Joey. Ik bleef even onderaan de trap staan om te luisteren naar het vrolijke gebabbel op Thomas’ kamer. Het onophoudelijke gebabbel kan ik beter zeggen, want Joey hield geen seconde zijn mond. Ik voelde al gauw een lichte ergernis ontstaan bij mijn zoon die daar, net als ik, slecht tegen kan. Uiteindelijk moest Thomas naar crossfietsen en Joey besloot mee te gaan om te gaan kijken. Ik zei tegen hem dat hij even naar de achtertuin moest gaan omdat daar Thomas’ crossfiets in de schuur staat. Uiteraard ging Joey vervolgens dwars door het huis met zijn fiets met de mededeling dat “dit toch veel korter is dan omlopen”. Ik kon eigenlijk niet anders dan hem gelijk geven, dus ik kon er wel om lachen. Wat een joch.. De hele training lang is hij bij Thomas gebleven ondanks het feit dat het inmiddels met bakken uit de lucht kwam. Maar dat “mmmaakt niet uiuiuit, want ik heb het niet kkkoud.” Onderkoeld namen ze uiteindelijk afscheid en ik kreeg een zeiknat jongetje thuis die meteen riep dat Joey wel erg raar is. Ik hield vervolgens (met de bikinimiddagen in mijn achterhoofd) een pleidooi over mensen met verschillen en dat “een beetje gek” soms ook erg leuk kan zijn en dat het toch ook wel erg fijn zou zijn als hij een maatje in de buurt heeft waarmee hij af en toe kan spelen. Ok, vriendschap kun je niet sturen, maar ik mag toch best een beetje helpen.. In dit geval in ons beider belang.

Ik mag Joey wel.. Ik hou wel van een beetje gek en ondernemend. Wie weet wat een plezier we nog van dit mannetje gaan hebben. En… zijn vriendje in zijn oude buurt had ook rood haar. Wie weet is het een teken.

Marga, 18 mei 2013
Geschreven voor www.mommyonline.nl. Lees daar mijn maandelijkse blog

#Bloginterview door @marysjabbens

Wil jij je even voorstellen?

Mijn naam is Marga, bouwjaar 1978, moeder van een zoon uit 2004, gescheiden van zijn vader en inmiddels lid van een samengesteld gezin van 5 met Edwin en zijn twee prachtige meiden. Het leven is een stuk minder rustig en overzichtelijk dan vroeger, maar ook erg gezellig. Ik woon in 038 en Ed in 070 vlak bij zee. Needless to say dat ik de Veluwe vaak verruil voor de prachtige kust. We zijn zo vaak mogelijk samen, maar ik ben ook veel alleen. Die avonden breng ik vooral in het gezelschap van mijn e-reader door, want ik verslind boeken.
4 Dagen in de week ben ik een hardwerkende ambtenaar en werk ik mee aan de ontwikkeling van de stad  waarvoor ik werk, zowel in (bouw)projecten als in wijkverbetering samen met bewoners. Na mijn studie journalistiek en communicatie en een aantal omzwervingen zit ik hier heel erg op mijn plaats.
Ik ben blij met mijn drukke leventje en ben een pieker en daller. Ik kan enorm en intens genieten, maar evenzo hard huilen. Mensen, het leven, de liefde, onrecht, pijn en verdriet, het raakt mij. Sommigen noemen me HSP, misschien ben ik dat wel. Ik noem het liever intens…

Wat is de reden dat je bent gaan bloggen en hoe lang blog je al?
Op mijn 12e ben ik begonnen in mijn eerste dagboek en er zouden er vele volgen. Mijn leven opschrijven gaf me het gevoel dat het minder door mijn vingers glipte. Ik kon het teruglezen en herbeleven, leren van fouten of opnieuw genieten van fijne dingen die ik meemaakte. Ik schreef daarnaast ook veel andere dingen. Verhalen, toneelstukken en hoorspelen die ik (meestal samen met mijn beste vriendin) speelde op mijn kamer bij de microfoon van mijn radio. Publiceren ben ik pas gaan doen door de komst van hyves. Via dat medium vonden mijn blogs/ columns de weg het net op. Ik kon mensen kennelijk vermaken of ontroeren met mijn teksten en dat gevoel is heerlijk. Zoals een zanger muziek maakt voor publiek en wil dat zijn muziek gehoord wordt, zo leuk is het voor mij als mensen mijn teksten lezen. Hyves werd Facebook en Twitter en daar leerde ik bloggers kennen. Mijn wordpress werd geboren op 5 april 2012.

Hoe vaak blog jij en heb je vaste tijden waarop je je blogs schrijft?
Dat is heel erg verschillend en hangt sterk af van de drukte in mijn leven en mijn hoofd. Voor schrijven heb ik rust nodig en als ik het druk heb staat mijn hoofd vaak meer op stand “overleven” dan “beleven”. Inspiratie is dan ook ver te zoeken en de rust om het van me af te schrijven ontbreekt. Ik schrijf dan soms weken niet. Soms houdt iets me letterlijk wakker. Dan lig ik in bed en ben ik de blog in mijn hoofd al helemaal aan het schrijven. Dat moet er dan uit, anders krijg ik geen rust.
Ik ga bijna nooit echt zitten met het idee “nu ga ik een blog schrijven”. Dat is ook de reden waarom ik uiteindelijk toch niet de journalistiek in ben gegaan. Ik schrijf slecht op commando.

Blog jij over alles?
Ik blog over veel, maar schrijf zeker niet over alles. Ik schrijf erg weinig over mijn werk. Ik heb een gevoelige positie in een politieke omgeving, dus daar praat en schrijf ik niet al te veel over. Bovendien heb ik weinig zin om steeds tegen het vooroordeel over ambtenaren te moeten vechten.
Ik schrijf ook weinig over anderen. Meestal schrijf ik vanuit mijn eigen beleving en soms wel voor anderen. Diegene noem ik bijna nooit met naam en toenaam, maar hij of zij herkent zichzelf er dan wel in.
Ik ben niet bang om mijn gevoelens te delen en me bloot te geven in mijn blogs, ik hou van openheid over emoties.

Hoe zou jij je blogs omschrijven?
Mijn blogs zijn vaak beeldend geschreven. Ik hou ervan om een plaatje te schetsen en te werken met herkenbare synoniemen. Ik schrijf zoals eerder gezegd veel vanuit mezelf, het is een digitaal dagboek over de wereld in mijn hoofd en om me heen.

In hoeverre hou je rekening met je lezers en zijn er onderwerpen waarover je wilt schrijven maar het nog niet durft wil of kan?
Ik hou rekening met mijn lezers. Woede uit ik nooit in een blog en verdriet en teleurstelling die te maken heeft met anderen ook niet. Ik wil niemand kwetsen met mijn teksten, dus hou ook dingen voor mezelf. Soms is dat beter…
Er zijn zeker onderwerpen waarover ik zou willen schrijven, maar ik denk niet dat die teksten ooit de weg naar het internet zullen vinden. Ik vertrouw ze nog niet eens aan het papier toe.

Hoe belangrijk zijn de statistieken voor jou?
Nou belangrijk, ze doen er wel toe en ik kijk er naar. Ik vind het leuk om te weten hoeveel ik gelezen word en hoeveel dat per blog is. Als ze er niet toe zouden doen, dan kan ik net zo goed niet publiceren. Schrijven kan ik ook wel zonder dat iemand het leest. Ik ben er trots op dat er elke dag wel mensen zijn die een blog of meer lezen, zelfs als ik niet publiceer.

Mijn blogs verspreid ik via Facebook en Twitter en ik stuur mensen regelmatig mijn link toe. Mijn blog, dat ben ik. Je leert me kennen door me te lezen.

Ben je tevreden over je site?
Nee niet echt. WordPress werkt met enige regelmaat op de pc niet naar behoren en ik typ dus heel veel op mijn telefoon. Ik wil eigenlijk gewoon mijn eigen website waarop ik ook veel beter met beeldmateriaal kan werken. Ik hou namelijk ook erg van fotograferen en een beeld zegt soms meer dan 1000 woorden.

Wat vind je van de reacties op je blog?
Ik krijg niet heel vaak reacties. Ik word ontzettend veel gelezen, maar krijg per blog maar een reactie of 2. Of dat nou betekent dat ze het niks vinden? Ik zou het leuk vinden om vaker te zien wie mijn lezers zijn. Maar uiteraard ben ik blij met iedereen die de moeite neemt om een blog te liken of te reageren.
—–

Dankjewel Mary voor de leuke vragen.
Wil je meer lezen van Mary ga dan eens naar haar site:
Www.marysjabbens.nl

Voor meer blogs van mijn hand:
Www.mommyonline.nl

Marga, 29 juni 2013

Leeg

Hij kwam ze halen, net als anders. Niets in zijn gezicht verraadde wat hij al lang van plan moet zijn geweest. Je was blij met de rust die hun afwezigheid je boodt. Er was nog genoeg te doen en je wilde aan een nieuw boek beginnen. Terwijl jij stiekem genoot van de rust, voerde hij zijn plan uit. De mannetjes die je die ochtend vol liefde uitzwaaide zouden nooit meer thuiskomen. Hun vader, bij wie ze vol vertrouwen in de auto waren gestapt, nam ze mee en bracht ze nooit meer terug. Het gezicht waar je ooit liefdevol naar opkeek, het lijf waarmee je ooit de liefde bedreef, de man die je ooit meer dan wat ooit vertrouwde was ook niet meer. Weggevaagd, eigen keus en hij nam zijn zonen mee.
Het huis is leeg en of er ooit antwoorden komen is nog maar de vraag.

Nederland zoekt en duimt mee, het vertrouwen dat ze nog levend worden gevonden wordt kleiner en kleiner.
Hoe kun je iemand van wie je ooit hield zoiets aan doen.

Onbegrijpelijk..

Marga, 16 mei 2013

De broertjes Ruben en Julian werden 2 weken na hun verdwijning levenloos gevonden in een sloot.

Zon in Zevenhuizen

Wat een rustig begin van de dag ten opzichte van de hysterie van de vorige keer. Toen domineerde het gestress door een kapotte stuurpomp, schokdemper, een gesprongen remleiding en een stuurhuisreparatie.
De stockcar van Bas Stolk was de trailer nog niet uit of het gelazer begon al. Druk sleutelwerk was nodig waardoor zelfs de eerste manche werd gemist. Het mocht die dag verder ook niet vlotten. In Meerkerk werden geen successen bijgeschreven.
Vooralsnog voelt Zevenhuizen anders aan. Omdat het bijna een thuiswedstrijd is voor velen van ons team zijn er veel mensen bij om Bas naar een overwinning te juichen. Vrienden, vrouwen van vrienden, het is een bont en gezellig gezelschap. Er wordt koffie gezet (en gedronken), koeken en  chocolade worden tevoorschijn getrokken uit door aggregaten aangedreven koelkasten en elders worden er gebakken eieren in elkaar geflanst. De door mij in alle vroegte gesmeerde broodjes blijven voorlopig even liggen. Het zonnetje vergezelt ons al vroeg en de jassen gaan uit. Door onze topplek dicht tegen de baan aan, hebben we goed zicht.
Op het moment dat ik dit schrijf, is de cross nog niet begonnen. Goed gevoederd zitten we op gore tuinstoelen op een rijtje te genieten van de zon. De één rommelt nog wat aan de auto, de ander doet nog eens een bakkie en de dames zingen mee met de muziek die uit de speakers schalt.
Geen idee of Bas deze keer goed rijdt en wat er vandaag weer de geest gaat geven, maar op dit moment is deze cross voor mij al meer dan geslaagd…

Marga, 9 mei 2013

Vrije zon-dag

We beleefden weer een dag aan het strand en groeven ons een slag in de rondte. Samen maakten we een grote kuil vlak bij het water, want als je diep genoeg graaft loopt het vanzelf vol water. Dat scheelt een berg sjouwen. Van daaruit groeven we grote geulen om het water weer terug te laten stromen naar die oneindige plas. Ik hielp je, we werkten hard, maakten dammen en eilanden, ons watergeulenattractiepark werd groter en groter. Natte voeten, modderige broekspijpen en zand in ons haar… Twee blozende gezichten, licht gebruind door het eerste lentezonnetje. Genieten met een hoofdletter G, samen..
Teruggekeerd naar huis hebben we onze geliefde zee weer moeten achtergelaten, daar bij hem, de man van wie we allebei zijn gaan houden. Ons harde werk en onze voetstappen zijn weggevaagd door de vloed alsof het er nooit was.
Elke dag een nieuw begin, elke dag een schone lei. Lelijke en mislukte bouwwerken zijn geen probleem, want je hebt elke dag een kans om opnieuw te beginnen.

Met dit soort dagen stroomt er een grote vloedgolf door mijn leven. Het vaagt weg, strijkt glad en neemt mijn zorgen mee. Sommigen spoelen een dag later weer aan, maar anderen worden voor altijd door de zee meegenomen. Hoe vaak ik haar ook zie, ruik en hoor, ze verliest nooit haar magie.

Het ruisen van de wind, het klotsen van de golven, de liefde in zijn ogen, het genietende snoetje van mijn kleine man, samen op een eilandje in de opkomende vloed met onze voeten in het ijskoude water, de geur van de zon op je huid en wij met zijn vijven. Een dag om heel lang te koesteren…

Vrij van zorgen beleefde ik vandaag mijn ultieme bevrijdingsdag.

Marga, 5 mei 2013